نظر مسیر کاهش تلفات عابران پیاده شیب دار اما مستقیم است

به گفته انجمن ایمنی بزرگراه فرمانداران، سال گذشته بیش از 7500 عابر پیاده در جاده های ایالات متحده کشته شدند. بین سال‌های 2010 تا 2021، در واقع، مرگ و میر عابران پیاده 77 درصد افزایش یافت و از مجموع سالانه 4302 به 7624 نفر رسید. این افزایش ما را به بالاترین میزان در 40 سال گذشته برای تلفات عابران پیاده رساند.

هنوز هیچ عددی برای سال 2023 وجود ندارد، اما با نگاهی به مقالاتی در شهرها، ایالت‌ها و جاهای دیگر در سراسر کشور – داستانی که این هفته توسط یک رسانه خبری کارولینای شمالی منتشر شد، “مرگ‌های عابر پیاده در دورهام چهار برابر شد” می‌خوانیم – ما این را پیشنهاد می‌کنیم. انتظار می رود یک سال دیگر رکورد مرگ و میر عابران پیاده شود.

چه کسی یا چه کسی مقصر این افزایش وحشتناک مرگ و میر عابران پیاده است؟ برای شروع، افزایش کامیون‌ها و شاسی‌بلندهای بزرگ‌تر و سنگین‌تر وجود دارد که تهدیدی برای عابران پیاده و دوچرخه‌سواران هستند. این وسایل نقلیه اغلب کوچکتر از مدل های قبلی خود هستند، رانندگی با این وسایل نقلیه دشوارتر است و دارای نقاط کور بزرگ در جلو یا عقب هستند، که کار آنها را در مناطق شلوغ یا شلوغ بسیار دشوارتر می کند.

و سپس فیزیک وجود دارد. در یک مطالعه در سال 2020 در مورد تصادفات عابر پیاده در میشیگان، موسسه بیمه ایمنی بزرگراه ها دریافت که 30 درصد تصادفات مسکونی و شهری با خودروهای شاسی بلند بین 20 تا 39 مایل در ساعت منجر به تلفات عابران پیاده شده است، در حالی که این رقم برای خودروها 23 درصد است. تمام تصادفات شامل یک SUV با سرعت 40 مایل در ساعت یا بیشتر منجر به مرگ عابران پیاده می شود، در حالی که بیش از نیمی از تصادفات وسایل نقلیه منجر به مرگ عابران پیاده می شود.

بیان اینکه طراحی کامیون ها و SUV های مدرن چقدر امنیت عابران پیاده را تهدید می کند دشوار است. این خودروها کاپوت‌های بلندی دارند – که دیدن موانع را مستقیماً در مقابل راننده غیرممکن می‌کند – و فواصل ترمز طولانی‌تری دارند.

اگر به اندازه کافی بدشانس باشید که به یک سدان سایز متوسط ​​با سرعت 25 مایل در ساعت برخورد کنید، نقطه ضربه احتمالاً پاهای شما خواهد بود و باعث می شود که روی کاپوت بچرخید. اگر به اندازه کافی خوش شانس نیستید که با یکی از محبوب ترین مدل های کامیون در ایالات متحده، شورولت سیلورادو، برخورد کنید، احتمالاً نقطه تأثیرگذاری برای بزرگسالان، صندوق عقب است. کودک کاملاً له می شود.

علاوه بر وسایل نقلیه در جاده‌ها، بسیاری از جاده‌ها برای پیاده‌روی ناامن هستند، پیاده‌روهای کمی دارند یا هر چیزی که مانعی بین عابران پیاده و وسایل نقلیه ایجاد کند. همراه با افزایش سرعت و کاهش کنترل ترافیک، دستور العملی برای مرگ بیشتر عابران پیاده است.

تقریباً ناگفته نماند که مرگ و میر عابران پیاده بین گروه ها به طور نابرابر توزیع می شود. دلیل ساده است: زیرساخت های عابر پیاده اغلب در نامناسب ترین مکان ها بدترین هستند. در مقایسه با محله‌های مرفه‌تر، این جوامع دارای پارک، پیاده‌رو، گذرگاه مشخص‌شده و سایر اقدامات آرام‌سازی ترافیک هستند. آنها همچنین به احتمال زیاد جاده‌های عریض‌تر و مناظر خیابانی کم‌تری دارند که باعث افزایش سرعت می‌شود. افرادی که در محله‌های کم‌درآمد قدم می‌زنند، بیشتر از افرادی که در مناطق پردرآمد قدم می‌زنند، در معرض ضربه و کشته شدن هستند، و بومیان آمریکا و سیاه‌پوستان آمریکایی بیشتر از هر گروه دیگری در هنگام راه رفتن جان خود را از دست می‌دهند.

در حالت ایده آل، هیچ کس هنگام پیاده روی یا دوچرخه سواری نمی میرد. متأسفانه، جاده برای کاهش چشمگیر تلفات عابران پیاده مسیری پرشیب است. این امر مستلزم آن است که شهرهای ما به طور کامل در زیرساخت‌های خودرویی و عابران پیاده خود تجدید نظر کنند و بر طراحی مجدد خیابان‌ها برای کاهش سرعت ترافیک و مجبور کردن رانندگان به کاهش سرعت تمرکز کنند. سرمایه‌گذاری‌های بزرگ و جدید در حمل‌ونقل عمومی و حمل‌ونقل عمومی لازم است تا کسانی که نمی‌خواهند رانندگی کنند از جاده دور شوند. سیاست‌های جدیدی مانند مالیات بر وزن خودرو برای جریمه کردن خرید کامیون‌های بزرگ و شاسی‌بلندها الزامی خواهد بود. این امر مستلزم مقررات مؤثر ترافیکی است، مانند استفاده از دوربین های خودکار ترافیک، که نشان داده است تعداد تصادفات و تلفات رانندگی را کاهش می دهد. تخطی از سرعت و سرعت، مجازات های خاص و معنادار برای متخلفان معمولی.

شوراهای شهر آمریکا، برنامه ریزان شهری و مهندسان ترافیک، به طور خلاصه، باید ایمنی را بر سرعت و حرکت کارآمد وسایل نقلیه در اولویت قرار دهند. این تنها راه برای متوقف کردن اپیدمی خشونت است که صدها هزار آمریکایی را تحت تأثیر قرار می دهد که دوستان و عزیزان خود را در تصادفات و سوانح رانندگی از دست داده اند. من، به عنوان مثال، از خواندن داستان های مردان، زنان و کودکانی که توسط ماشین ها و کامیون ها ضربه می خورند و کشته می شوند، خسته شده ام.

در همین حال، ما رانندگان می توانیم مسئولیت شخصی داشته باشیم. ما می توانیم گوشی هایمان را زمین بگذاریم. ما می توانیم چشمانمان را به جاده نگاه کنیم. ما همچنین می توانیم تمام تلاش خود را برای سرعت نگیریم انجام دهیم. چند ثانیه بیشتر، چند دقیقه اضافی، ارزش جان دیگران یا ما را ندارد.


ستون من در روز سه شنبه درباره آنچه ظهور جیم جردن در مورد وضعیت فعلی حزب جمهوری خواه می گوید بود.

در میان هرج و مرج که مجلس را بدون سخنران در یک لحظه خاص در مورد مسائل داخلی و خارجی رها کرده است، آنچه اخیراً مشخص شده است این است که جمهوری خواهان به همان اندازه که در اداره امور عمومی ناتوان هستند در سازماندهی خود ناتوان هستند. .

ستون جمعه من نگاهی به پویایی حزب جمهوری خواه بود که سیاستمدارانی مانند اردن را تولید کرد.

فقط حزب جمهوری خواه دارای سیاستمدارانی مانند جیم جردن، مت گاتز و مارجوری تیلور گرین است. حزب جمهوری خواه عملا برای تولید سیاستمدارانی مانند جیم جردن، مت گاتز و مارجوری تیلور گرین تأسیس شد. و هیچ ترمزی برای کند کردن یا متوقف کردن ماشین وجود ندارد – بدون سوئیچ مرگ اضطراری. یکی از چیزهایی که می تواند حزب جمهوری خواه را به مسیر اصلی بازگرداند، تغییر عمده و غیرمنتظره در ساختار سیاست آمریکا است که آن را وادار می کند تا خود را با رأی دهندگان جدید، حوزه های انتخابیه جدید و شرایط جدید وفق دهد.

روز سه شنبه، من با الکس واگنر از MSNBC در مورد هرج و مرج در مجلس صحبت کردم.


سارا شولمن در مورد رضایت تولید برای مجله نیویورک.

مصاحبه با نورا عرکات، وکیل حقوق بشر فلسطینی-آمریکایی، در بوستون ریویو.

Kasia Boddy در سرشماری برای The London Review of Books.

دانیل ایمرواهر درباره اسطوره روستایی آمریکا برای نیویورکر.

آماندا مول در کیوسک های خودخروجی برای آتلانتیک.


من همیشه طرفدار تبلیغات قدیمی و فرسوده هستم. این در شارلوتزویل، ویرجینیا است، و لمس شده است تا به طور کامل ناپدید نشود.


می دانید، من آنقدر این خبرنامه را انجام داده ام که مطمئن هستم شروع به تکرار دستور العمل ها کرده ام. اما تا زمانی که تکرارها خیلی مکرر نباشند، مطمئن هستم که مشکل خاصی نیست. به هر حال من این هفته برای ناهار این غذا را خوردم و عالی بود. کنار هم ریختن آن آسان است، با برنج سفید بخارپز شده یا رشته فرنگی یا حتی یک نان تست مخمری خوب می آید. برای بهبود بافت توفو، آن را حداقل 30 دقیقه قبل از پختن فشار دهید تا مایع اضافی آن خارج شود. دستور غذا از بخش آشپزی نیویورک تایمز تهیه شده است.

ترکیب بندی

  • 1 قاشق غذاخوری روغن کانولا

  • ½ پوند توفو، خرد شده

  • 1 حبه سیر بزرگ، خرد شده

  • 1 قاشق چایخوری زنجبیل تازه رنده شده یا خرد شده

  • ¼ قاشق چای خوری فلفل قرمز فلفل قرمز

  • سس سویا، به مزه

  • اسفناج بچه کیسه 16 اونسی، شسته شده

  • 2 قاشق غذاخوری کنجد تفت داده شده

  • 1 قاشق چایخوری روغن کنجد

جهت ها

روغن کانولا را در یک تابه یا تابه نچسب بزرگ روی حرارت متوسط ​​رو به بالا گرم کنید و توفو را اضافه کنید. توفو را هم بزنید تا رنگ آن کم شود، سه تا پنج دقیقه، سپس سیر، زنجبیل و تکه های فلفل چیلی را اضافه کنید. بپزید، هم بزنید تا معطر شود، حدود یک دقیقه، و سس سویا را به مزه اضافه کنید. اسفناج را اضافه کنید و تفت دهید تا اسفناج پژمرده شود، حدود یک دقیقه. کنجد را هم بزنید و سس سویا بیشتری به آن اضافه کنید تا مزه دار شود. از روی حرارت بردارید.

با استفاده از انبر، مخلوط اسفناج و توفو را به ظرف سرو بریزید و مایع را در ماهیتابه یا تابه قرار دهید. روغن کنجد بپاشید و به میزان دلخواه سس سویا بیشتری اضافه کنید. با برنج یا سایر غلات یا رشته فرنگی سرو کنید.

Elyse Blake

کاوشگر هیپستر پسند. گورو بیکن دوستانه. زامبی متعصب حرفه ای. نویسنده.

Home AppliancesDigital currencydigital currency tutorialدانشگاهاخبار جدیدPurchase guidedigital currency channelbuying from shopThe price of the chandelierخبر
تماس با ما