مورگان تیلور، مجری کودکان مبتکر، در سن 52 سالگی درگذشت

مورگان تیلور، مجری کودکان که با آهنگ‌های فانتزی و انیمیشن‌های دستی، جوانان را به دنیای گوستافر یلوگلد، کاشف زعفرانی‌رنگی از خورشید می‌کشاند که با یک مارماهی در خانه مشترک بود و از موسیقی یک گروه راک متشکل از زنبورها لذت می‌برد. ، در اوت درگذشت. 11 در میامیسبورگ، اوهایو، نزدیک دیتون. او 52 سال داشت.

همسرش راشل لوشاک گفت که مرگ او در بیمارستان به دلیل سپسیس رخ داده است. آقای. تیلور که در چتم، نیویورک زندگی می کرد، در اوهایو به ملاقات خانواده و دوستانش می رفت که مریض شد.

ابتدا در زادگاهش اوهایو و سپس، در سال 1999، در شهر نیویورک، آقای. تیلور سال‌ها در گمنامی نسبی به عنوان نوازنده گیتار در گروه‌های راک کوچک و مهندس صدا زحمت کشید. گهگاه، برای سرگرمی خود، آهنگ‌های مهیجی را که نوشته بود ضبط می‌کرد. حدود 20 سال پیش، همسرش که یک خواننده و ترانه سرا بود، به او پیشنهاد کرد کتابی برای کودکان بنویسد، و او برگشت و دوباره آن آهنگ‌های دل‌انگیز را که فقط برای او بود گوش داد.

او در سال 2011 به The Philadelphia Daily News گفت: “من به طور تصادفی تمام جهان را در این قطعات پراکنده ساخته بودم که همه با هم هماهنگ می شدند، زیرا در طول سال ها آهنگ به ترانه می نوشتم.”

به‌ویژه یکی از آن‌ها، «من از خورشید هستم»، او را الهام بخش ساخت تا گوستافر یلوگلد ​​را بسازد. تیلور در سال 2005 در یک سی دی و دی وی دی معرفی شد که هر دو را «دنیای گسترده وحشی گوستافر یلوگلد» نامیدند. او برای اجرای آن نمایش صحنه ای ساخت و آهنگ هایی را از روی صفحه می خواند در حالی که فیلم های متحرکی که ساخته بود روی صفحه پخش می شد.

آقای. تیلور گفت که آهنگ‌ها و داستان‌های گوستافر او – دو تا از آلبوم‌هایش که نامزد دریافت جایزه گرمی شده‌اند – «درباره دوران کودکی ترن هوایی است».

مخاطبین هدف کودکان کوچکتر بودند، اما آقای. تیلور اصلاً شبیه رافی یا ویگلز نبود. ترانه‌های او حساسیت راک داشت و امیدوار بود که والدین را عصبانی نکند.

او در سال 2011 گفت: “این واقعا برای بزرگسالان است، و واقعا برای افرادی است که از طنز و پوچ و موسیقی پاپ خوب لذت می برند.”

او نمایش های گوستافر خود را در سراسر کشور اجرا کرد، از جمله در Symphony Space در منهتن، جایی که دارن کریتز، مدیر برنامه های هنرهای نمایشی، همیشه خوشحال بود که او را رزرو کند.

“موسیقی مورگان، از طریق گوستافر یلوگلد، منعکس کننده همه چیزهایی بود که والدین می توانستند در زندگی فرزندانشان ببینند: شادی، عشق به زندگی، خلاقیت، شگفتی و حتی طغیان.” کریتز از طریق ایمیل گفت. «همه اینها بچه‌ها را تشویق می‌کرد تا همان چیزی باشند که هستند و هرگز از رشد به چیزی که می‌خواستند دست نکشند. چه هدیه بزرگی برای والدین است که بتوانند این ایده‌آل‌ها را از طریق موسیقی با بچه‌هایشان به اشتراک بگذارند، نه صحبت‌های هیجان‌انگیز که ناگزیر باعث ایجاد چشم‌های نوپا می‌شود.»

آقای. تیلور در طول سال‌ها مجموعه‌ای از سی‌دی‌ها و دی‌وی‌دی‌های گوستافر را منتشر کرد و هرچه پیش می‌رفتند جاه‌طلبی بیشتری پیدا کردند. «جوراب بی نهایت گوستافر یلوگلد» (2011)، چهارمین انتشار او، اولین اثری بود که دارای یک موضوع روایی بود (گوستافر در جستجوی انتهای انگشتی بلندترین جوراب در جهان است)، که تمام 10 آهنگ را به نمایش گذاشت.

او در آن سال به دیتون دیلی نیوز اوهایو گفت: «برای من، ساختن چیزهای عجیب و غریب و خنده‌دار آسان است». «چالش این است که آن را به شکلی از سازمان درآوریم، بنابراین فکر کردم که داشتن یک طرح مهم است. برای من چالش خوبی بود، زیرا پوچ بودن آسان است، اما می‌خواستم پوچ و خطی باشد.”

آقای. آهنگ های تیلور پر از کنار هم قرار دادن کلمات رنگارنگ بود – یکی “Wisconsin Poncho” و دیگری “Melter Swelter” نام داشت – و نوع توطئه های پوچ که برای یک کودک کاملاً منطقی است. به عنوان مثال، آهنگ و ویدئوی “Gravy Insane”، داستان خانواده ای از خفاش ها را روایت می کند که در ساختن آبگوشت ماهر بودند و مجبور شدند یک فروشگاه آبگوشتی بداهه در کنار جاده ایجاد کنند که کامیون پر از سس آنها چاقو خورد (“چون خفاش ها می توانند غزل توضیح می دهد که رانندگی کن) و محموله ریخته شده جمعیت را به خود جلب کرد.

“Gravy Insane” در “Dark Pie Concerns” ظاهر شد، نسخه ای از گوستافر در سال 2015 که نامزد دریافت جایزه گرمی برای بهترین آلبوم کودکان شد. «سمت روشن‌تر» که در سال 2017 منتشر شد نیز نامزد شد.

مورگان اندرو تیلور در سپتامبر متولد شد. 5، 1969، در کترینگ، اوهایو، نزدیک دیتون، به گوردون و الیزابت (یانگ) تیلور. در مراسم یادبود او در آگوست 18 در کلیسای پروتستان ساوتمینستر در دیتون، در میان داستان هایی که درباره او گفته شد، داستانی وجود داشت که به توانایی او در کودکی در تقلید مجموعه ای از صداها به طور قانع کننده ای اشاره کرد. نسخه او از زنگ پایان دوره به قدری دقیق بود که گاهی اوقات با استفاده از آن کلاس خود را زود اخراج می کرد و هر معلمی را قربانی می کرد گیج می کرد که چرا هیچ کلاس دیگری مانند آقای دکتر به راهرو نمی رود. تیلور و همکلاسی هایش به راه خود فرستاده شدند.

او از دبیرستان کترینگ فارغ التحصیل شد و مدتی در یک کالج محلی تحصیل کرد، اگرچه هرگز مدرکی را به پایان نرساند. او گفت که بیشتر از یادگیری کلاس درس، کشف او در سال 1988 از گروه راک مینه سوتا، Trip Shakespeare بود.

او به The Pioneer Press of St. پل، مین.، در سال 2011. این شیفتگی به این دلیل است که وقتی او داستان منشأ گوستافر را سالها بعد توسعه داد، او با فرود در دریاچه ای در مینه سوتا به این موجود روی زمین رسید.

پس از نواختن در گروه‌های موسیقی در اوهایو، آقای. تیلور در سال 1999 به نیویورک نقل مکان کرد. او شغلی به عنوان مهندس صدا در اتاق نشیمن پیدا کرد، یک کلوپ Lower East Side که نوازندگان محلی را به نمایش می گذاشت. خانم. لوشک گاهی در آنجا اجرا می کرد و به عنوان آقای. تیلور در سال 2006 به نیویورک تایمز گفت، یک شب “او بعد از کنسرتش ماند، و ما صحبت کردیم، و ناگهان خورشید طلوع کرد و ما در گوشه ای از خیابان می بوسیدیم.”

آنها در سال 2004 ازدواج کردند. علاوه بر همسرش، از او دو پسرشان، هاروی و ریدلی به یادگار مانده است. مادرش؛ یک برادر، گرانت؛ و یک خواهر، آن وایزمن.

آقای. تیلور Gustafer Yellowgold را به یک امتیاز متوسط ​​تبدیل کرد که شامل اسباب‌بازی‌های مخمل‌دار بود که او طراحی کرد. او همچنین یک برنامه رادیویی در WKNY در کینگستون، نیویورک داشت و اخیراً پادکستی درباره سفر شکسپیر ایجاد کرده است.

جان مانسون، نوازنده باس آن گروه، یادبود آقای. تیلور در بیانیه ای

او گفت: «او واقعیت های بزرگ شدن را برای همه ما کمتر ترسناک کرد، والدین و فرزندان.


تمامی اخبار به صورت تصادفی و رندومایز شده پس از بازنویسی رباتیک در این سایت منتشر شده و هیچ مسئولتی در قبال صحت آنها نداریم